Wil je deze zomer in Disneyland werken? Dan kun je de scheermesjes thuislaten. In het Amerikaanse pretpark mogen mannelijke personeelsleden eindelijk een baard dragen. Punkkapsels, tattoo's en piercings zijn nog steeds niet toegestaan in het politiek correcte, (preutse??), familiepretpark, dat wil dat hun medewerkers er representatief bij lopen. 
De meeste Nederlanders vinden dit soort regeltjes zwaar overdreven, maar het is wel iets om over na te denken als je in een ander land seizoenwerk wilt gaan doen. Want wat voor andere rare werkgewoontes gelden daar?

In Nederlanders doen we niet zo moeilijk op de werkvloer: we noemen de directeur bij zijn voornaam, zijn recht door zee en nogal relaxed. Maar seizoenwerk doe je meestal in andere landen en daar heersen weer andere gewoonten. 
In Duitsland kom je niet weg met een relaxte houding, daar moet alles stipt op tijd en Pünktlich geregeld zijn. Herr Manager wordt daar met 'u' aangesproken, terwijl het in Frankrijk weer heel gewoon is dat je je naaste collega's met twee zoenen begroet. 

'Wat wij hier als schreeuwende ruzie zien, is in Spanje een meningsverschil tijdens werkoverleg'

Niet alleen omgangsvormen verschillen, ook werkoverleg kan in het buitenland heel anders gaan dan we hier gewend zijn. Als ze in Engeland "Very interesting, we might also consider some other options" zeggen over jouw idee, betekent dat niet dat ze het erg interessant vinden, maar juist dat je het wel op je buik kan schrijven. Beleefd blijven is daar belangrijker dan zeggen wat je denkt. In Spanje wordt de mening totaal niet onder stoelen of banken gestoken, maar temperamentvol verkondigd. Wat wij als een schreeuwende ruzie zien, is daar een klein meningsverschil in een heel gewoon werkoverleg.
En zoals uit het Disney voorbeeld al blijkt, is het in Amerika vooral belangrijk dat je erg representatief bent en de juiste uitstraling hebt..

Representatieve dreadlocks?

Omdat je bij seizoenwerk meestal in het toerisme gaat werken en daar veel met mensen in aanraking komt, staat er vaak 'verzorgd uiterlijk' of 'representatief' op het eisenlijstje van werkgevers. Maar wat is dat nu eigenlijk? Iedereen verstaat daar wat anders onder.

De Nederlandse tolerante vrijheid-blijheid houding, 'alles mag en alles kan, zolang je maar fris gewassen aan je werkdag begint', gaat niet overal op. Onder het mom van representativiteit en een goede uitstraling naar de gasten toe, kunnen werkgevers misschien moeite hebben met die leuke alternatieve dreadlocks en zijn armbedekkende tattoo's in sommige gevallen ook een no go. Vind jij dit totale onzin, dan kun je je ook afvragen of je wel bij zo'n bedrijf wilt werken. Als jouw uitstraling klopt met het imago van je werkplek, is de kans des te groter dat je je er op je gemak voelt.

Bikini of driedeling pak?

Bij het meeste seizoenwerk krijg je een uniform. De rode skileraarjas is daarvan het bekendste en gewildste, maar ook als receptioniste of reisleider heb je werkkleding die ervoor zorgt dat jij als zodanig herkenbaar bent. 
Hoe dat uniform eruit ziet, ligt aan het imago van je werkplek, maar hangt ook af van je werkzaamheden. Want dat je niet in je bikini pizza's loopt te serveren spreekt voor zich, maar om nu ook gelijk de aquagym-lessen in een zwarte broek en giletje te geven, staat een beetje raar.

'De meeste vakantiegangers boeit het niet of de entertainer een baard en piercings heeft' 

Op zich kunnen werkgevers naast kledingvoorschriften ook eisen stellen aan bijvoorbeeld kapsel of lichaamsversiering. Maar voor taferelen zoals in Amerika hoef je bij seizoenwerk in de meeste Europese landen niet bang te zijn. Zolang de show maar goed is, zal het de meeste vakantiegangers (en campingeigenaren) echt worst zijn of de entertainer een baard of piercing heeft! 

In september kan iedereen via www.bestecalibrispraktijkopleider.nl stemmen op zijn favoriet. De winnaar wordt op 13 oktober bekendgemaakt tijdens een evenement in de Veerensmederij te Amersfoort.

Dit jaar reikt Calibris voor het eerst de prijs Beste Calibris Praktijkopleider uit. Praktijkopleiders die werken bij een erkend leerbedrijf in Zorg, Welzijn of Sport en die zich op een bijzondere manier inzetten voor het leren in de praktijk, komen voor deze titel in aanmerking. De winnaar dingt automatisch mee naar de titel Beste Praktijkopleider 2011, een overall verkiezing waaraan de beste praktijkopleiders uit alle sectoren (zoals techniek, ICT en handel) meedoen. Deze verkiezing wordt jaarlijks georganiseerd door Colo, de vereniging van samenwerkende kenniscentra beroepsonderwijs bedrijfsleven.

Gertjan van der Toorn (24 jaar) – Stage Hogeschool TIO Hengelo – Expo Zaragoza, Spanje

Stage Expo Zaragoza Spanje 2008

Even voorstellen: Ik ben Gertjan van der Toorn (24) uit Hengelo en ik heb van juni tot en met augustus 2008 stage gelopen in de Spaanse stad Zaragoza, op de Wereld Expo die daar werd gehouden.

Zaragoza is een stad in het binnenland van Spanje en ligt ongeveer 300 km ten westen van de bekende stad Barcelona. Zaragoza is in verhouding een wat onbekende plaats omdat het geen grote studentenstad is zoals Salamanca of Barcelona en ook geen grote toeristische plaats. Het ligt namelijk niet aan de kust dus veel toeristen, die in Spanje allemaal hoofdzakelijk voor de zon en het strand komen, vind je er niet.

Door het organiseren van de Wereld Expo heeft Zaragoza zich meer op de kaart proberen te zetten. Een Wereld Expo wordt ongeveer om de 2 jaar gehouden afgewisseld door grote en kleine Expo’s. Op een Wereld Expo presenteren verschillende landen zich op het gebied van het centrale thema. Deze keer was dat thema “Water en duurzame ontwikkeling” Dit jaar deden ongeveer 100 landen mee. Elk land had een paviljoen waarin zij de vrije hand kregen om zich op welke manier dan ook te presenteren. Nederland heeft dat gedaan door een film te tonen in een rond lopend doek langs een dijk. Bekende Expo’s waren die in Brussel van 1958, iedereen kent het atomium dat een symbool was voor die Expo. Een andere bekende Expo was in Parijs in 1928. Weinig mensen weten denk ik dat het symbool daarvan de Eiffeltoren was. In Zaragoza heeft men een gebouw in de vorm van een waterdruppel gebouwd dat voor Expo 2008 het herkenningspunt moet zijn.

Tijdens mijn stage van de afgelopen zomer heb ik als host/teamleider stage gelopen op het Nederlandse paviljoen op de Expo Zaragoza. Hier was ik met 13 andere studenten van Hogeschool Tio werkzaam. Onze taken waren het ontvangen van gasten in het paviljoen en ervoor zorgen dat alles netjes verliep. Ook het af en toe ontvangen van Vips hoorde hierbij.

Prins Willem Alexander en Prinses Maxima waren er ook!

De leukste Vips die we mogen hebben ontvangen waren natuurlijk Prins Willem Alexander en Prinses Maxima. Tijdens deze dag was ik er verantwoordelijk voor dat verschillende benodigdheden zoals vlaggen, bloemen en banners op de juiste tijd op de juiste plaats waren. Overige studenten hadden weer een andere taak binnen de organisatie van deze dag. Het was erg leuk om zoiets van binnenuit mee te maken en  met de organisatie van een dergelijk dag rond de Prins en Prinses mee te helpen. Ik had ze nog nooit in het echt gezien, laat staan gesproken, dus het was wel erg bijzonder om tijdens deze dag die kans te krijgen.

Het werk op de Expo was op deze dag na grotendeels hetzelfde maar we hebben ons nooit verveeld. Stel je voor een groep van 14 jonge studenten die samen in 3 appartementen zitten. Nou dan wordt het nachtleven natuurlijk grondig verkend en dat hebben we zeker gedaan. We hadden vrijwel aan het begin al een stamkroeg gevonden waar we bij binnenkomst op zijn Spaans werden begroet en ze ons allemaal kenden als die gekke Nederlanders die altijd de Macarena op de bar kwamen dansen, want dat was het vaste ritueel. Ook vanwege onze Spaanse collega’s hadden we genoeg connecties om de tijd ’s nachts en overdag door te komen. Dankzij de Expo waren er natuurlijk veel meer feestjes, maar soms moest je ook gewoon even verstandig zijn en aan je nachtrust denken.

Tijdens de afgelopen zomer heb ik echt een hele leuke tijd gehad onder de Spaanse zon. Nu ik weer thuis zit in Nederland achter mijn laptop en boeken voor mijn laatste jaar aan de Hogeschool Tio droom ik soms nog even weg. ……… Ik drijf op mijn luchtbed in het zwembad van ons appartement met een biertje in mijn hand. Ik heb vanmorgen gewerkt en ben nu even aan het bijkomen. Vanavond gaan we met een aantal mensen naar het Expo feest van Duitsland en daarna nog even naar Las Playas of Dejavu we zien wel…. Nu nog ff een slokje bier.

Justine van Halderen (19 jaar) – Stage Tourguide - Curaçao Sea Aquarium

Afgelopen jaar ben ik voor vijf  maanden naar Curaçao geweest om stage te lopen bij het Curaçao Sea Aquarium.

Het Curaçao Sea Aquarium is een toeristisch park met allemaal verschillende dieren. Tijdens mijn stage periode werkte ik daar als tourguide. Dit betekent dat ik alle shows op het park gaf, waaronder de haaienshow, de zeeleeuwenshow, aquariumtours en nog een show met de flamingo’s en schildpadden.

Het leukste aan mijn stage vond ik toch wel de dieren en de mensen die je daar ontmoet. Het is allemaal zo verschillend en iedereen reageert toch anders. De baan was zeker uitdagend, want het vraagt ook veel verantwoordelijkheid van je.  Bij de haaienshow nodig je bijvoorbeeld bezoekers uit om de haaien te aaien en te voeren. Je kunt je voorstellen dat bij één verkeerde beweging de haai al gebeten kan hebben, het blijven dieren!

Verder verzorgde ik het schildpadje Anita. Zij was aangereden door een jetski en heeft daardoor een hersenbeschadiging opgelopen waardoor ze moeilijk zwemt. Het was leuk om haar te helpen, aangezien ze toch steeds een beetje vooruitgang boekte. Vanwege mijn terugkeer naar Nederland heb ik haar niet verder kunnen begeleiden (ik ben benieuwd hoe het met haar gaat!). Het aquarium is dus ook een soort opvangcentrum voor gewonde dieren.

Ik heb echt vijf  geweldige  maanden gehad bij het Sea Aquarium op Curaçao. Ik had het voor geen goud willen missen. Naast dat ik hier heel erg veel geleerd heb heb ik ook veel meer zelfvertrouwen gekregen. Vooral het spreken voor grote groepen mensen gaat mij beter af.

Tot slot mijn tip voor aankomende stagiaires die richting Curaçao gaan: Geniet van de tijd dat je op dit eiland zit, het is een ervaring voor het leven. De tijd gaat zo snel voorbij, dus geniet van elke minuut die je er bent!

Judith van Rijn (19 jaar) – Stage Reserveringsmedewerkster- ATP Schiphol-Rijk

Just another day at the office!

07:00 uur Tringgggg:
Wakker worden! Om kwart voor 7 sta ik naast mijn bedje om op tijd te zijn voor weer een stagedag. Vol frisse moed kruip ik om 9 uur achter mijn bureau. Ik begin zoals altijd met het leeghalen van mijn queue. Een queue is een soort postvakje in het reserveringsysteem. Hierin staan boekingen met berichtjes van mijzelf of van collega’s. Bijvoorbeeld berichtjes aangaande stoelnummers die nog ingeboekt moeten worden of boekingen van afwezige collega’s die moeten worden afgerond. Ik kan zo makkelijk het werk overnemen en de reserveringen afmaken.

09:00 uur  You've Got Mail:
Nadat ik mijn queue heb geleegd ga ik meestal beginnen met de mail. Dit houdt in dat je mailtjes gaat beantwoorden die de klanten hebben gestuurd. Dit is het leukste onderdeel vind ik, omdat je naast het beantwoorden van eenvoudige vragen ook het nodige moet uitzoeken. Je verzorgt nieuwe offertes, waarbij je bijvoorbeeld gaat kijken hoe er het best gevlogen kan worden. Wat is de goedkoopste optie om te vliegen en zijn de aangevraagde tijden beschikbaar?

11:00 uur De klant is koning!
Ik heb echter geleerd dat het bij het maken van een goede offerte heel belangrijk is om te weten wat precies de wensen van de klant zijn. Elke klant heeft zijn specifieke wensen om voor een bepaalde route te kiezen. Sommige klanten willen per sé met een bepaalde airline vliegen, omdat ze hiermee vaak vliegen en op die manier punten bij de airline sparen. Anderen vinden dit totaal niet belangrijk en gaan puur voor de laagste prijs. Kortom, het is iedere keer weer een leuke puzzel en het geeft je het nodige denkwerk.  

12:30 uur Lunch!
Al dat uitzoeken, mailen en bellen maakt hongerig. Gelukkig hebben we daarvoor een prima oplossing. Meestal laat ik rond half 1 mijn bureau even voor wat het is en ga richting de kantine. Dat is gelukkig geen straf en elke dag wachten hier weer allemaal lekkere broodjes, soepen en salades op me. We proberen altijd met zoveel mogelijk collega’s tegelijk te lunchen, wel zo gezellig!

Het leukste van mijn stage vond ik het uitzoeken van de verschillende vliegroutes.

14:00 uur Middag
Meestel ben ik nog niet uitgepuzzeld. Je probeert natuurlijk zoveel mogelijk e-mails en offertes te behandelen. Ik geef hier dan ook de prioriteit aan en ga hiermee verder. Soms doe ik ook wel eens een spoedklus of moet je urgent probleem oplossen. Geen dag is hetzelfde en voor je het weet is ie weer voorbij.

17:00 uur Klaar!
Om half zes zit mijn stagedag er meestal op. Weer een hoop geleerd en uitgezocht. Na alles netjes te hebben afgerond is het mooi geweest. Lekker naar huis en tot morgen!

In het derde jaar van mijn toeristische opleiding ging ik op stage naar het Oost-Afrikaanse land Kenia. Samen met een klasgenoot kon ik hier aan de slag bij de Kenya Wildlife Service; de organisatie die in Kenia zorgt voor alles in en om de safariparken, tot de dieren aan toe!

Geweldige kans natuurlijk! Ik zag mezelf al met een LandRover tussen de olifanten en leeuwen rondrijden, avontuur genoeg daar in Afrika. Avontuurlijk werd het zeker…

Eenmaal in Nairobi verliep het al niet helemaal soepel; onze contactpersoon in Kenia was ‘on safari’ en de rest van het bedrijf wist niets van onze komst. Dan vermaken we onszelf wel in Nairob(ber)y. Meerdere malen ontsnapten we aan berovingen in die stad. Achteraf gezien waren we ook wel erg naïef om met een fotocamera om de nek door deze stad te sjokken.

Na een week ontvingen we eindelijk bericht: we zouden de volgende dag opgepikt worden om naar een reservaat gebracht te worden. Hier zouden we onderdak krijgen in een field-study centre (een soort onderzoekscentrum) en vanuit daar konden we ons onderzoek starten: een kritische blik werpen op de faciliteiten die ze te bieden hadden in de parken en enquêtes afnemen onder de bezoekers van de parken.

"Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer"

De volgende ochtend stonden we vol goede moed klaar om 6:00 uur, te wachten op onze lift. Helaas tevergeefs; om 12:00 uur was er nog steeds geen vervoer.. Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer. Op naar het reservaat! Tegen de tijd dat we hier aankwamen was het al donker. Een onbeschrijfelijk gevoel bekroop ons… Alle geluiden, geuren en indrukken waren echt overweldigend binnen de grenzen van het reservaat. Leeuwen, buffels, neushoorns; ze waren niet verder dan een kilometer bij ons vandaan. De parkranger reed direct naar ons onderkomen, wat midden in het reservaat lag. Het was niets meer dan een stenen huisje met een kantoortje eraan vast. Het eerste wat de ranger mompelde: ‘ze hadden hier echt hekken omheen moeten zetten, veel te gevaarlijk voor twee van die blanken’. Binnen twee minuten was deze ranger weer vertrokken en daar zaten we dan… Zonder elektra, schoon drinkwater, eten en ingesloten tussen ontelbare roofdieren. We waren overgeleverd aan de medewerkers van het reservaat.

Bij het daglicht van de volgende ochtend werd onze situatie pas echt duidelijk: een immense leegte om ons huisje met niemand anders als neushoorns, buffels en leeuwen - heel veel leeuwen - als gezelschap. De eerste paar dagen werd er gelukkig nog aan ons gedacht en kregen we regelmatig eten. We voerden wat werkzaamheden uit voor onze stage. Naarmate de tijd vorderde, bekroop ons het gevoel dat we vergeten werden… Na enkele dagen zonder eten gezeten te hebben, besloten we met een rommelige maag de stoute schoenen aan te trekken richting de uitgang van het park. Geen pretje om tussen al het wild op pad te moeten, maar honger doet vreemde dingen met je… Na wat omzeilingen en een lift van een parkranger kwamen we toch in de bewoonde wereld: we werden afgezet in de sloppenwijken van een grote Afrikaanse stad. Twee blanken te voet in de sloppenwijken… dat ging dus mis. Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten! Een passerende vrachtwagen gaf ons een lift en we waren weer op terugweg naar het reservaat.

"Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten!"

Na enkele dagen zonder een normaal bord eten werd het tekort aan vitamines goed merkbaar; we waren verzwakt en werden ziek. Dan nog maar een poging ondernemen om met onze backpacks een ander onderkomen te vinden. Als een wonder kwam er na verloop van tijd een safaribusje aangereden. Na wat smeekbeden aan de chauffeur en twee toeristen mochten we mee! De toeristen bleken Nederlands te zijn. Zij hebben ons meegenomen naar de hoofdstad. Hier kregen we van hun een goede maaltijd en een luxe hotelkamer. Ik kan me niet herinneren dat ik ook zo blij ben geweest met een bord eten en een goed bed.

Uiteraard hebben we verhaal proberen te halen bij de Afrikaanse organisatie, maar dit bleek onbegonnen werk. Onbegrip en kwaadheid maakten de situatie alleen maar erger.

Het slechte eten en het ziek zijn had inmiddels wel zijn tol geëist: we waren allebei mager tot op het bot en erg verzwakt. Dit deed ons besluiten om sneller dan gepland weer terug te keren naar ons o zo vertrouwde kikkerlandje, op weg naar een goed bord boerenkool…

Naam: Anneloes Deiman
Leeftijd: 21
Opleiding: Tourism Management, CHN Leeuwarden
Bedrijf: E.R. Travel Group B.V. op Pricing Department

“Mijn stage bij E.R. Travel Group B.V. op de afdeling pricing kan ik omschrijven als zelfstandig, verantwoordelijk, uitdagend, en vooral ook heel leuk!

Pricing is een commerciële afdeling en is verantwoordelijk voor de aanbiedingen en voor  aanpassingen in de prijzen. Daarnaast is pricing mede verantwoordelijk voor het onderhouden van contacten met zowel reisbureaus als hoteliers en agenten in het buitenland. Ik heb veel uiteenlopende taken, waaronder het bijhouden van de website. Elke ochtend begin ik met de website goed te zetten. Ik heb veel contact met onze agenten in het buitenland en met reisbureaus, wat het werk erg afwisselend maakt. Maar ik ben vooral veel bezig met het maken van aanbiedingen. In die zin ben ik dus veel met cijfertjes bezig. Voor mij is dit perfect. Cijfertjes hebben me altijd getrokken, ik voel me hier dus helemaal op mijn plek. Daarnaast kan ik zien of de aanbiedingen die ik heb gemaakt ook verkocht zijn. Ik kan dus zien of mijn werk invloed heeft op de verkoop. Dit maakt het extra leuk!

“Cijfertjes hebben me altijd getrokken.”

Ik krijg veel zelfstandigheid in mijn werk. We overleggen natuurlijk wel wat we gaan doen, maar vervolgens mag ik het zelf helemaal uitwerken en kijken hoe ik dat ga doen. Op deze manier krijg ik ook veel verantwoordelijkheid. Hierdoor wordt mijn stage een echte uitdaging. Dat is precies wat ik op mijn sollicitatiegesprek heb gezegd toen de vraag kwam wat ik van de stage verwachtte: dat het een uitdaging zou worden. Nou, dat is gelukt!

“En nu weet ik dat ik het mis had wat betreft werken bij een touroperator!”

Tijdens mijn studie heb ik altijd gezegd dat ik niet wist of het toerisme wel iets voor mij was. Zelfs na drie jaar studie wist ik dit nog niet zeker. Ik wilde liever niet bij een touroperator stage lopen, dat trok me niet. Maar na mijn sollicitatiegesprek was ik heel erg blij toen ik hoorde dat ze een plekje voor me hadden! En nu, na vier maanden stage, weet ik dat ik het mis had wat betreft werken bij een touroperator! Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin en ga elke dag met veel plezier heen! Met andere woorden: ik vind mijn stage super!”

Naam: Stacy Soentik
Leeftijd: 21 jaar
Functie: stagiair
Bedrijf: VakantieXperts

Mijn eerste boeking

Na 3 jaar "keihard" studeren zit ik nu eindelijk een keer op een werkplek. Na 3 jaar in de schoolbanken kan ik in praktijk brengen wat ik heb geleerd. Ik heb ooit gezegd dat ik nooit op een reisbureau zou willen werken. Zeg nooit nooit hè!

"Mijn eerste boeking op mijn eerste stagedag dat was echt bijzonder"

Een grote touroperator was failliet!

Ik ben 3 september begonnen met mijn stage. De eerste dag verliep al heel anders dan ik had verwacht. Het hele kantoor was in rep en roer: een grote touroperator was failliet gegaan! Ik wist niet wat me overkwam! Door alle toestanden kreeg ik helaas niet de juiste begeleiding en moest ik alles zelf oplossen. Ondanks alle chaos is het me toch gelukt om een boeking te maken. Mijn eerste boeking op mijn eerste stagedag: dat was echt bijzonder. Niets kon meer fout gaan, dacht ik. Mijn collega's waren wel trots op me dat ik dat op de eerste dag had gedaan. Inmiddels is er meer tijd voor goede begeleiding. Binnen VakantieXperts werken veel jongeren, waardoor je je snel op je gemak voelt.

"Je komt elke keer situaties tegen die in de praktijk toch anders verlopen"

De eerste paar weken maak je kennis met de computerprogramma's en boekingssystemen. Je krijgt een stappenplan dat je moet doorlopen en als je dat hebt gedaan, kun je volledig zelfstandig aan de balie werken.

Het werk is zeer divers. Je komt elke keer situaties tegen die in de praktijk toch anders verlopen. Het contact met klanten is erg leuk. Als het je lukt om iedere reiswens in een boeking om te zetten, doet het je heel erg goed.

Ik ben momenteel met mijn afstudeerstage bezig. Dat houdt in dat ik naast de werkzaamheden die ik moet verrichten binnen mijn stagebedrijf ook een onderzoek moet doen. Mijn onderzoek luidt als volgt: hoe kunnen wij meer boekingen genereren? Meer boekingen betekent natuurlijk meer omzet. Ik ben tot dit onderzoek gekomen omdat ik vind dat het boeken efficiënter kan. In deze buurt zijn er veel klanten die alleen een ticket willen boeken en dat brengt niet veel op. Ik wil een systeem ontwikkelen om sneller kant en klare reizen te verkopen en toch het nodige reisadvies te geven. Hierdoor moet het mogelijk zijn met minder tijd meer omzet te maken.