Ergens naar onderweg!

Terwijl ik vanmorgen met mijn wagen op de E313 van Antwerpen naar Nederland reed, overviel mij een zeemzoet gevoel van nostalgie. Ik was weer daar waar ik precies hoorde te zijn, onderweg! Coldplay galmde op de radio en ik kreeg een sensatie van perfectie, het moment dat je je één voelt met jezelf en de wereld rondom je.

Ik besefte dat dit gevoel mij niet onbekend was en wist dit verlangen naar vrijheid terug te plaatsen naar de tijd van mijn rondreizen als gids door het zinsspelende landschap van de Verenigde Staten. Het besef dat ik het genoegen heb gehad om voor een periode van 2 jaar deel uit te mogen maken van een selecte groep Amerikaanse en buitenlandse gidsen in de V.S kwam plots weer over mij. Een tijd waarin een tourbus mijn kantoor was en die 50 waanzinnige Amerikaanse Staten deel uit maakten van mijn belevingswereld. Een leven dat mij van Oost naar West heeft gebracht, mensen heeft leren doorgronden en mij een wereld heeft laten ontdekken die in mijn dromen nog steeds voortleeft.

"wie anders spreekt er 3 tot 4 vreemde talen"

Zelf ben ik Belgische en droomde ik als jong meisje reeds van een baan over de grote plas en 10 jaar later werd deze droom werkelijkheid. Het toerisme kreeg in 2008, na die vernietigende gebeurtenis van 9/11, te maken met een wederopbloei en dat was vooral te danken aan de Europese toeristen, hetgeen voor ons Nederlandstalige een mooie zaak was, want wie anders spreekt er 3 tot 4 vreemde talen? Ik waagde dus mijn kans en slaagde voor de selectieproeven van mijn toekomstige Amerikaanse werkgever. Mijn droom bleek in vervulling te gaan maar het verkrijgen van een werkvisum had bijna roet in het eten gestrooid en het leek er even op dat ik terug naar een uitzendbureau kon rennen voor een job in het binnenland. Ook al krijg je dan wel groen licht van het bedrijf dat jou wil aanwerven, de praktische beslommeringen blijven soms als een donderwolk boven je hoofd hangen. De kunst is dan om het hoofd koel te houden, niet te snel te rennen en te vertrouwen op een goede afloop . En ja hoor, het kwam dan ook goed! Na het invullen van een berg documenten en een bezoek aan de Amerikaanse ambassade voor het ophalen van mijn werkvisum,was ik er helemaal klaar voor. Ik kon nu eindelijk beginnen aan het plannen van mijn onvergetelijk afscheidsfeest! 'Elk excuus voor een feest is een goed excuus', zeg ik altijd en het gaf mij de gelegenheid om mijn vrienden nog een keer dichtbij te hebben.

En dan breekt het befaamde moment van afscheid aan, een gegeven waar ik absoluut niet in bedreven ben. Ook al heb je die momenten al talrijke keren beleefd, afscheid nemen blijft steeds weer opnieuw een beetje sterven. Maar als je dan eenmaal jouw zitplaats in die Boeing hebt veroverd, begint je onderbuik te kriebelen en voel je hoe het avontuur je roept. Een nieuw leven wacht op je. New York here I come.

"Ground Zero"

Eindelijk, New York here I am! Mijn allereerste ontmoeting met de Big Apple gebeurde reeds in 2001 toen de befaamde Twin Towers nog rijzig aan de hemel stonden en een enorme zwarte schaduw over het financiële district wierpen. Niemand hield van hen toen en nu worden ze gemist en gaapt het pijnlijke gat als een open wond die een schaduw werpt over de geschiedenis van een staat die in een oogwenk tot wankelen werd gebracht. Ground Zero noemt men de plek waar deze tragedie heeft plaatsgevonden, maar enkel tot er weer een nieuwe toren uit de assen zal verrijzen; de Vrijheidstoren oftewel Freedom Tower! The land of the free zal dan eindelijk weer symbolisch vrij zijn!

En vrij ben je inderdaad als je mag leven en werken in New York, een stad waar je de Amerikaanse droom ten volle kan beleven. Een droom die eenieder van niks tot iets kan kneden, je rijkelijk zal belonen en je de wereld zal doen veroveren. Maar aan deze droom hangt een prijskaartje verbonden; hard werken, zonder nadenken noch klagen is de ultieme voorwaarde . Geen valnet, geen sociale zekerheid en geen uitkering die je zal verder helpen in het verwezenlijken van die droom. Vergewis je niet, het beloofde land is niet zo zoet als het land der Belgen of Nederlanden maar het gunt je wel het grootste goed dat er is; de mogelijkheid om te zijn wie je waarlijk bent. Dat is waar ik van hou in dit grootse land der Verenigde Staten;. de liefde voor jezelf is je grootste aanwinst en dat is mijn Amerikaanse droom waar ik naar streef en verlang.

"geleefd, geleerd, gehuild, gelachen, gefeest, gehouden"

Aldus, omarmde ik mijn ervaring en mijn leven als gids met open armen en ik heb hierin geleefd, geleerd, gehuild, gelachen, gefeest, gehouden van en mijn Amerikaanse droom beleefd, ergens onderweg op zoek naar mijzelf en naar het leven. Is het dat niet wat een job als rondreizende gids zo zinspelend en ultiem maakt? Voor mij was het dat wel, want het leven van een gids is flexibel, ondernemend, belezen, respectvol, intens, ongenaakbaar, vermoeiend, nieuwsgierig, slim, sluw, voldaan, fantastisch, eenzaam maar vooral belevend en dat ervaar je op elke rondreis weer opnieuw en opnieuw.

Ook al is en was New York voor mij de meest prikkelende stad in dit uitgestrekte continent, het is moeilijk te ontkennen dat Noord-Amerika talrijke schitterende plekken bezit om te ontdekken en het is een voorrecht om dit te mogen delen met anderen die samen met jou op ontdekkingstocht vertrekken en zich door jou en de wereld rondom hen willen laten verrassen. Want ook dat behoort tot het leven van een gids; de verantwoordelijkheid over een groep mensen met totaal verschillende verwachtingen en doeleinden die zij samen met jou deze reis willen ondernemen.

En misschien ondermijnt het doel wel de middelen hier, maar toch mag men als gids de verlangens van de passagiers niet uit het oog verliezen en hen natuurlijk ook niet! De gids is verantwoordelijk voor het welzijn van zijn of haar passagiers en dat reikt zover als men dat zelf wil; nachtelijke bezoeken aan het ziekenhuis of het trachten te vinden van een tandarts op een nationale feestdag in een godvergeten plaats of angstig zoeken naar die ene dame die het rendez-vous punt niet meer kan terugvinden of het zich überhaupt niet meer kan herinneren. Je bent nooit een moment alleen en als manager van die tourbus valt ook het sturen van die bus en zijn chauffeur onder je bevoegdheid. De chauffeur is jouw aanspreekpunt, je bondgenoot maar kan ook snel een blok aan je been worden als je het fout aanpakt. Vandaar dat een goede samenwerking noodzakelijk is, want het is de chauffeur die je uiteindelijk veilig op de plaats van bestemming moet brengen en het verloopt beter als jij weet waarheen en dat op een aanvaardbare manier kan overbrengen, zonder zijn of haar kennis van zaken te veel in vraag te moeten stellen. Onderschat de woorden : respect, ruimdenkendheid, begrip en aanvaarding niet en hou altijd een open geest als je met mensen werkt, want ook zij kunnen je iets leren over het leven en over wie jij bent en hoe jij jezelf kan zien door hun ogen. Het leven onderweg is één grote leerschool en het is dan ook al doende dat je leert. "You live and learn!" ; vertelde mijn chauffeur Jim mij telkens weer als een beslissing niet in goede aarde was gevallen of totaal de mist in was gegaan. En weet je, hij heeft gelijk. We zijn niet onfeilbaar en ook zijn de verwachtingen van jouw passagiers hoog, jij bent en blijft wie je bent en dat is uiteindelijk je grootste troef!

Als excursiebegeleider/gids begeleid je gasten op allerlei excursies door het land. Je bezoekt samen met hen allerlei interessante plaatsen die het vakantieland te bieden heeft. Daarbij geef je informatie en beantwoord je vragen. Om de juiste informatie te verschaffen en de vragen op een goede manier te kunnen beantwoorden is het als gids belangrijk dat je over voldoende achtergrond informatie van het vakantieland beschikt. Ook is gastvrijheid van groot belang. Zeker op meerdaagse reizen wordt er een grote mate van service en flexibiliteit van je verwacht.