In het derde jaar van mijn toeristische opleiding ging ik op stage naar het Oost-Afrikaanse land Kenia. Samen met een klasgenoot kon ik hier aan de slag bij de Kenya Wildlife Service; de organisatie die in Kenia zorgt voor alles in en om de safariparken, tot de dieren aan toe!

Geweldige kans natuurlijk! Ik zag mezelf al met een LandRover tussen de olifanten en leeuwen rondrijden, avontuur genoeg daar in Afrika. Avontuurlijk werd het zeker…

Eenmaal in Nairobi verliep het al niet helemaal soepel; onze contactpersoon in Kenia was ‘on safari’ en de rest van het bedrijf wist niets van onze komst. Dan vermaken we onszelf wel in Nairob(ber)y. Meerdere malen ontsnapten we aan berovingen in die stad. Achteraf gezien waren we ook wel erg naïef om met een fotocamera om de nek door deze stad te sjokken.

Na een week ontvingen we eindelijk bericht: we zouden de volgende dag opgepikt worden om naar een reservaat gebracht te worden. Hier zouden we onderdak krijgen in een field-study centre (een soort onderzoekscentrum) en vanuit daar konden we ons onderzoek starten: een kritische blik werpen op de faciliteiten die ze te bieden hadden in de parken en enquêtes afnemen onder de bezoekers van de parken.

"Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer"

De volgende ochtend stonden we vol goede moed klaar om 6:00 uur, te wachten op onze lift. Helaas tevergeefs; om 12:00 uur was er nog steeds geen vervoer.. Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer. Op naar het reservaat! Tegen de tijd dat we hier aankwamen was het al donker. Een onbeschrijfelijk gevoel bekroop ons… Alle geluiden, geuren en indrukken waren echt overweldigend binnen de grenzen van het reservaat. Leeuwen, buffels, neushoorns; ze waren niet verder dan een kilometer bij ons vandaan. De parkranger reed direct naar ons onderkomen, wat midden in het reservaat lag. Het was niets meer dan een stenen huisje met een kantoortje eraan vast. Het eerste wat de ranger mompelde: ‘ze hadden hier echt hekken omheen moeten zetten, veel te gevaarlijk voor twee van die blanken’. Binnen twee minuten was deze ranger weer vertrokken en daar zaten we dan… Zonder elektra, schoon drinkwater, eten en ingesloten tussen ontelbare roofdieren. We waren overgeleverd aan de medewerkers van het reservaat.

Bij het daglicht van de volgende ochtend werd onze situatie pas echt duidelijk: een immense leegte om ons huisje met niemand anders als neushoorns, buffels en leeuwen - heel veel leeuwen - als gezelschap. De eerste paar dagen werd er gelukkig nog aan ons gedacht en kregen we regelmatig eten. We voerden wat werkzaamheden uit voor onze stage. Naarmate de tijd vorderde, bekroop ons het gevoel dat we vergeten werden… Na enkele dagen zonder eten gezeten te hebben, besloten we met een rommelige maag de stoute schoenen aan te trekken richting de uitgang van het park. Geen pretje om tussen al het wild op pad te moeten, maar honger doet vreemde dingen met je… Na wat omzeilingen en een lift van een parkranger kwamen we toch in de bewoonde wereld: we werden afgezet in de sloppenwijken van een grote Afrikaanse stad. Twee blanken te voet in de sloppenwijken… dat ging dus mis. Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten! Een passerende vrachtwagen gaf ons een lift en we waren weer op terugweg naar het reservaat.

"Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten!"

Na enkele dagen zonder een normaal bord eten werd het tekort aan vitamines goed merkbaar; we waren verzwakt en werden ziek. Dan nog maar een poging ondernemen om met onze backpacks een ander onderkomen te vinden. Als een wonder kwam er na verloop van tijd een safaribusje aangereden. Na wat smeekbeden aan de chauffeur en twee toeristen mochten we mee! De toeristen bleken Nederlands te zijn. Zij hebben ons meegenomen naar de hoofdstad. Hier kregen we van hun een goede maaltijd en een luxe hotelkamer. Ik kan me niet herinneren dat ik ook zo blij ben geweest met een bord eten en een goed bed.

Uiteraard hebben we verhaal proberen te halen bij de Afrikaanse organisatie, maar dit bleek onbegonnen werk. Onbegrip en kwaadheid maakten de situatie alleen maar erger.

Het slechte eten en het ziek zijn had inmiddels wel zijn tol geëist: we waren allebei mager tot op het bot en erg verzwakt. Dit deed ons besluiten om sneller dan gepland weer terug te keren naar ons o zo vertrouwde kikkerlandje, op weg naar een goed bord boerenkool…