In het derde jaar van mijn toeristische opleiding ging ik op stage naar het Oost-Afrikaanse land Kenia. Samen met een klasgenoot kon ik hier aan de slag bij de Kenya Wildlife Service; de organisatie die in Kenia zorgt voor alles in en om de safariparken, tot de dieren aan toe!

Geweldige kans natuurlijk! Ik zag mezelf al met een LandRover tussen de olifanten en leeuwen rondrijden, avontuur genoeg daar in Afrika. Avontuurlijk werd het zeker…

Eenmaal in Nairobi verliep het al niet helemaal soepel; onze contactpersoon in Kenia was ‘on safari’ en de rest van het bedrijf wist niets van onze komst. Dan vermaken we onszelf wel in Nairob(ber)y. Meerdere malen ontsnapten we aan berovingen in die stad. Achteraf gezien waren we ook wel erg naïef om met een fotocamera om de nek door deze stad te sjokken.

Na een week ontvingen we eindelijk bericht: we zouden de volgende dag opgepikt worden om naar een reservaat gebracht te worden. Hier zouden we onderdak krijgen in een field-study centre (een soort onderzoekscentrum) en vanuit daar konden we ons onderzoek starten: een kritische blik werpen op de faciliteiten die ze te bieden hadden in de parken en enquêtes afnemen onder de bezoekers van de parken.

"Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer"

De volgende ochtend stonden we vol goede moed klaar om 6:00 uur, te wachten op onze lift. Helaas tevergeefs; om 12:00 uur was er nog steeds geen vervoer.. Na drie lange dagen wachten kwam dan eindelijk ons vervoer. Op naar het reservaat! Tegen de tijd dat we hier aankwamen was het al donker. Een onbeschrijfelijk gevoel bekroop ons… Alle geluiden, geuren en indrukken waren echt overweldigend binnen de grenzen van het reservaat. Leeuwen, buffels, neushoorns; ze waren niet verder dan een kilometer bij ons vandaan. De parkranger reed direct naar ons onderkomen, wat midden in het reservaat lag. Het was niets meer dan een stenen huisje met een kantoortje eraan vast. Het eerste wat de ranger mompelde: ‘ze hadden hier echt hekken omheen moeten zetten, veel te gevaarlijk voor twee van die blanken’. Binnen twee minuten was deze ranger weer vertrokken en daar zaten we dan… Zonder elektra, schoon drinkwater, eten en ingesloten tussen ontelbare roofdieren. We waren overgeleverd aan de medewerkers van het reservaat.

Bij het daglicht van de volgende ochtend werd onze situatie pas echt duidelijk: een immense leegte om ons huisje met niemand anders als neushoorns, buffels en leeuwen - heel veel leeuwen - als gezelschap. De eerste paar dagen werd er gelukkig nog aan ons gedacht en kregen we regelmatig eten. We voerden wat werkzaamheden uit voor onze stage. Naarmate de tijd vorderde, bekroop ons het gevoel dat we vergeten werden… Na enkele dagen zonder eten gezeten te hebben, besloten we met een rommelige maag de stoute schoenen aan te trekken richting de uitgang van het park. Geen pretje om tussen al het wild op pad te moeten, maar honger doet vreemde dingen met je… Na wat omzeilingen en een lift van een parkranger kwamen we toch in de bewoonde wereld: we werden afgezet in de sloppenwijken van een grote Afrikaanse stad. Twee blanken te voet in de sloppenwijken… dat ging dus mis. Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten! Een passerende vrachtwagen gaf ons een lift en we waren weer op terugweg naar het reservaat.

"Binnen vijf minuten hoorden we een raar fluitend geluid om onze oren: we werden beschoten!"

Na enkele dagen zonder een normaal bord eten werd het tekort aan vitamines goed merkbaar; we waren verzwakt en werden ziek. Dan nog maar een poging ondernemen om met onze backpacks een ander onderkomen te vinden. Als een wonder kwam er na verloop van tijd een safaribusje aangereden. Na wat smeekbeden aan de chauffeur en twee toeristen mochten we mee! De toeristen bleken Nederlands te zijn. Zij hebben ons meegenomen naar de hoofdstad. Hier kregen we van hun een goede maaltijd en een luxe hotelkamer. Ik kan me niet herinneren dat ik ook zo blij ben geweest met een bord eten en een goed bed.

Uiteraard hebben we verhaal proberen te halen bij de Afrikaanse organisatie, maar dit bleek onbegonnen werk. Onbegrip en kwaadheid maakten de situatie alleen maar erger.

Het slechte eten en het ziek zijn had inmiddels wel zijn tol geëist: we waren allebei mager tot op het bot en erg verzwakt. Dit deed ons besluiten om sneller dan gepland weer terug te keren naar ons o zo vertrouwde kikkerlandje, op weg naar een goed bord boerenkool…

Naam: Anneloes Deiman
Leeftijd: 21
Opleiding: Tourism Management, CHN Leeuwarden
Bedrijf: E.R. Travel Group B.V. op Pricing Department

“Mijn stage bij E.R. Travel Group B.V. op de afdeling pricing kan ik omschrijven als zelfstandig, verantwoordelijk, uitdagend, en vooral ook heel leuk!

Pricing is een commerciële afdeling en is verantwoordelijk voor de aanbiedingen en voor  aanpassingen in de prijzen. Daarnaast is pricing mede verantwoordelijk voor het onderhouden van contacten met zowel reisbureaus als hoteliers en agenten in het buitenland. Ik heb veel uiteenlopende taken, waaronder het bijhouden van de website. Elke ochtend begin ik met de website goed te zetten. Ik heb veel contact met onze agenten in het buitenland en met reisbureaus, wat het werk erg afwisselend maakt. Maar ik ben vooral veel bezig met het maken van aanbiedingen. In die zin ben ik dus veel met cijfertjes bezig. Voor mij is dit perfect. Cijfertjes hebben me altijd getrokken, ik voel me hier dus helemaal op mijn plek. Daarnaast kan ik zien of de aanbiedingen die ik heb gemaakt ook verkocht zijn. Ik kan dus zien of mijn werk invloed heeft op de verkoop. Dit maakt het extra leuk!

“Cijfertjes hebben me altijd getrokken.”

Ik krijg veel zelfstandigheid in mijn werk. We overleggen natuurlijk wel wat we gaan doen, maar vervolgens mag ik het zelf helemaal uitwerken en kijken hoe ik dat ga doen. Op deze manier krijg ik ook veel verantwoordelijkheid. Hierdoor wordt mijn stage een echte uitdaging. Dat is precies wat ik op mijn sollicitatiegesprek heb gezegd toen de vraag kwam wat ik van de stage verwachtte: dat het een uitdaging zou worden. Nou, dat is gelukt!

“En nu weet ik dat ik het mis had wat betreft werken bij een touroperator!”

Tijdens mijn studie heb ik altijd gezegd dat ik niet wist of het toerisme wel iets voor mij was. Zelfs na drie jaar studie wist ik dit nog niet zeker. Ik wilde liever niet bij een touroperator stage lopen, dat trok me niet. Maar na mijn sollicitatiegesprek was ik heel erg blij toen ik hoorde dat ze een plekje voor me hadden! En nu, na vier maanden stage, weet ik dat ik het mis had wat betreft werken bij een touroperator! Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin en ga elke dag met veel plezier heen! Met andere woorden: ik vind mijn stage super!”

Travel Foundation Nederland maakt pas op de plaats

Consumenten en reisorganisaties bieden Travel Foundation Nederland nog geen bestaanszekerheid

Stichting Travel Foundation Nederland moet e   en pas op de plaats maken. Het huidige business model geeft onvoldoende financiële basis. Ondanks de vele inspanningen van de partners in de reisbranche, het bestuur en de medewerkers van Travel Foundation Nederland zijn de inkomsten te laag om de organisatie voort te zetten.

Doelstelling Travel Foundation Nederland

Stichting Travel Foundation Nederland (TFNL) werd drie jaar geleden opgericht om de reisbranche te verduurzamen. Reisorganisaties willen op hun vakantiebestemmingen initiatieven en projecten versterken en initiëren die waarde en kwaliteit voor de klanten toevoegen aan de locaties. Natuur, milieu en lokale bevolking moeten ook in de toekomst baat hebben bij toerisme. Het geld daarvoor zou komen uit donaties van de branche en vrijwillige bijdragen van consumenten. Dit model is in Engeland een succes gebleken. Echter in Nederland vallen de opbrengsten dusdanig tegen dat het voortbestaan van TFNL niet langer door haar bestuur verantwoord wordt geacht.

Financieel model

De niet toereikende financiering voor TFNL geeft aan hoe lastig het is om in tijden van teruglopende boekingen voldoende inkomsten te genereren. Hoewel er via internet makkelijker en guller werd gegeven was ook daar in 2009 en 2010 een dalende trend te zien. Ondanks diverse interne trainingen van partners aan eigen medewerkers om een vrijwillige consumentenbijdrage te vragen voor Travel Foundation Nederland en voor duurzaam toerisme, bleef de respons aan de balie achter bij de geleverde inspanningen.

De afgelopen maanden is hard gewerkt om alternatieve financiële bronnen aan te boren; bijvoorbeeld bij nieuwe partners en nieuwe samenwerkingsvormen, maar het budget om een dergelijke periode te overbruggen is niet langer beschikbaar.

Projecten

In de afgelopen jaren heeft TFNL een aantal projecten gesteund die inmiddels zijn afgerond. De lopende projecten die in samenwerking met onze zusterorganisatie Travel Foundation UK (TFUK) in Engeland en de lokale organisaties zijn ontwikkeld worden verder voorgezet. De komende jaren kunnen lokale organisaties hun aanvragen richten aan TFUK.

Toekomst

De conclusie dat Travel Foundation Nederland in de huidige vorm financieel niet haalbaar blijkt betekent niet dat duurzaamheid geen plaats verdient in de reisbranche. Klanten worden kritischer op de negatieve gevolgen van toerisme en vragen om een duurzame, lange termijn aanpak.

Het is voor touroperators en reisagenten bijna onmogelijk om op de bestemming zelf actief aan de slag te gaan met lokale- en internationale duurzame initiatieven en projecten.
De komende tijd zal het bestuur van Travel Foundation in overleg met belanghebbenden zich beraden. Duurzaam reizen verdient een toekomst.